Interview over anorexia

Deze keer in de boekenparade: Zwaartekracht van Milou van der Horst plús een openhartig interview met de schrijfster over haar gevecht met anorexia.

Meest gelezen

Milou van der Horst - Zwaartekracht

Zwaartekracht vertelt het verhaal van Femke die net ontslagen is uit de anorexiakliniek. Ze moet proberen haar plekje te vinden in de 'gewone wereld'. Da's nog knap lastig als je net begint in de brugklas... Het verhaal is autobiografisch en al het tweede boek van de jonge (16 jaar!) schrijfster. Speciaal voor ELLEgirl.nl doet ze een boekje open over haar eigen ervaring met anorexia.

Advertisement - Continue Reading Below

 

Piepjong (11!) en al anorexia. Hoe kwam dat?

In een vrij korte tijd overleden er een heleboel mensen in mijn omgeving. Zoals mijn twee opa's, een tante van mijn moeder, twee vaders van klasgenoten en mijn hamster. Ik had er geen grip op. Ik was al vrij onzeker over mijn uiterlijk, en toen ging mijn beste vriendin ervandoor met iemand anders.

Dat was de druppel?

Ik dacht: als ik nou afval, wil ze me weer terug, ze vindt me nu te dik. Toen begon ik echt drastisch met afvallen. Dat had ik in de hand, het gaf me een gevoel van zelfvertrouwen. Ik kickte erop. En nou ja, toen ging het steeds verder...

Meest gelezen

Verder tot... anorexia. Besef je dat zelf?

Nee, ik had het niet door. Ik had er wel eens een boek over gelezen dus wist min of meer wat het was, maar ik was niet zo mager (dacht ik). Zelfs toen ik in het ziekenhuis belandde met een te gevaarlijk ondergewicht, ontkende ik het nog.

Zelfs toen je in 't ziekenhuis lag?

Misschien wist ik het diep in mijn hart het wel, maar iets in me zei me dat ik hulp zou krijgen als ik het toe zou geven. En dat wilde ik niet! Ik was verslaafd aan afvallen. Ik heb ook eigenlijk pas in het afgelopen jaar geleerd het woord 'anorexia' over mijn lippen te krijgen en toe te geven dat ik het heb/had.

Andere meiden van 16 willen soms ook afvallen. Is dat erg? 

Kijk, er is wel verschil tussen meiden met extreem overgewicht en meiden die ondergewicht of een gezond gewicht hebben. Als meiden nou overgewicht hebben, dan vind ik het een goede zaak als ze gaan afvallen. Maar als meiden die een gezond gewicht hebben willen afvallen kan ik me er ook wel druk over maken en boos worden.

Omdat jij weet hoe gevaarlijk 't kan zijn.

Er bestaat toch altijd het gevaar dat iemand doorslaat met afvallen. Begin er gewoon niet aan! Wees tevreden met jezelf, ook al is dat soms heel lastig. Kijk naar andere dingen: mischien ben je bijvoorbeeld geweldig goed in tekenen/zingen/zoenen..!

Of schrijven! Waarom ging jij boeken schrijven?

Het is een deel verwerking, maar het is ook een missie: anorexia begrijpelijk maken voor andere mensen. Er is zóveel onbegrip! Mensen begrijpen het niet als je jezelf dik vindt, als dat in hun ogen niet zo is. Ze denken dat je het jezelf aandoet, maar dat is gewoon die ziekte. Je hebt het voor een groot deel niet zelf in de hand.

Ze begrijpen het niet.

In het ziekenhuis wezen sommige zusters zelfs haast verwijtend naar mij, zo van: 'die kan er wat aan doen, en de kindertjes met kanker die een kamer verderop liggen niet.' Als mensen je niet begrijpen, kunnen ze je ook niet steunen in de lange weg van anorexia. En die steun heb je juist zo hard nodig!

Want het is lange, lánge weg...

Zwaartekracht ben ik gaan schrijven omdat ik merkte dat het natraject van anorexia (je leven weer oppakken/ contacten aangaan/ op gewicht blijven) ook niet begrepen wordt. Mensen denken echt: 'Oh, ze is thuis dus alles weer goed.' Maar dat is niet zo! Anorexia is niet alleen maar niet-eten of wel-eten, het is ook contacten aangaan, jezelf presenteren, etc.

Kom je er ooit écht vanaf?

Ik ben nu zelf al 4 jaar ontslagen uit een kliniek maar tot op de dag van vandaag ben ik eigenlijk nog best wel geobserdeerd door mijn gewicht en mijn lichaam. Als ik puur naar mezelf kijk denk ik dat een deel van anorexia nog wel bij me zal blijven.

Wow, da's een eng idee zeker?

Het klinkt misschien gek, maar ik ben ook juist wel bang om het helemaal los te laten. Anorexia zit zó diep in me geworteld. Ik leef er nu al zeker 7 jaar mee! Ook als je genezen verklaard wordt denk ik dat je onbewust nog steeds wel met een scheef oog naar de calorieën kijkt, en misschien ook wel meer let op je gewicht dan een 'normaal' iemand...

Meer lezen van Milou? Zwaartekracht is nu verkrijgbaar!

Uitgeverij Ploegsma, €14,95. ISBN 978 90 216 6640 2