Ik ben zo'n aansteller die glutenvrij eten bestelt

Glutenvrij is zo populair in New York, dat de backlash is begonnen.

Meest gelezen

New York is momenteel zo goed als glutenvrij. Althans, zo lijkt het. De hype is enorm. Zoals 'superfood' boerenkool een paar zomers terug opeens door alles en iedereen in de stad werd omhelsd - van shakes tot koekjes - zijn gluten de afgelopen tijd nauwkeurig van de avenues verdreven. In supermarkten en deli's prijkt momenteel op minstens de helft van de etiketten de stempel 'Gluten Free' (zelfs als het bakje fruit betreft...) en restaurants pronken met hun glutenvrije opties op de menukaart (ook als het een bolletje ijs is...).

Advertisement - Continue Reading Below

Glutenvrij is zelfs zo populair, dat de backlash nu in alle hevigheid is losgebarsten. Zoals dat hoort. Want dingen mogen nooit té populair worden (zie Taylor Swift).

Alleen al de afgelopen dagen kwam ik online meerdere mensen tegen die de glutenvrije eter tot op de grond toe affakkelen. In Dublin weigert een restauranteigenaar zijn gasten glutenvrije gerechten te serveren als ze geen briefje van de dokter hebben waarin staat dat ze coeliakie hebben (hij doet dit in uiterst onvriendelijke termen). En in The Guardian schreef schrijfster Arwa Mahdawi dinsdag dat haar ogen nog net niet uit haar hoofd rollen wanneer iemand in haar omgeving het gore lef heeft een glutenvrije pizza te bestellen:

More From Blog Anke Meijer
20 articles
Harry Potter and the Cursed Child is fan fictie
Kanye West
Kanye wil met IKEA samenwerken, zo reageert IKEA
Waarom-ik-val-over-de-ophef-rondom-Kim-Kardashians-naaktfoto
'Waarom ik val over de ophef rondom Kim...
En-nu-heeft-het-feminisme-Ghostbusters-OOK-al-verpest
En nu heeft het feminisme Ghostbusters OOK al...
Opinie-Moet-Kanye-niet-geholpen-worden
Opinie: Moet Kanye niet geholpen worden?

'You know that friend of yours who will literally die if she eats any gluten? Turns out she probably won't', schrijft ze. 'Every time someone tells me they are giving up gluten, I suffer from an involuntary rolling of the eyes and spasms of skepticism.'

Nu haalt de schrijfster een nieuw onderzoek aan waaruit blijkt dat een grote meerderheid van de mensen die gluten mijdt, hier geen enkele medische reden toe heeft. Waarom gluten dan toch de afgelopen jaren van onschuldige mix van proteïne tot enorme superschurk zijn gegaan (eenderde van de Amerikanen probeert het uit z'n dieet te bannen)? De schrijfster snapt er niks van. Conclusie: Al die glutenvrije eters zijn aanstellers!

Ik ben zo'n aansteller. Ik ben niet glutenvrij, maar eet al drie jaar geen tarwe meer. Ik kwam terug van een maand reizen in Latijns Amerika waar ik mijn dagelijkse boterhammen en pasta had ingeruild voor rijst en bonen en besefte me dat ik wekenlang geen buikpijn had gehad. Het enige dat ik al die tijd niet had gegeten? Tarwe. Heb ik daar een doktersbriefje voor nodig? Nee. Ik ben gewoon gestopt met tarwe en at in plaats daarvan speltbrood en -pasta. En het hielp. Hoera!

Nu zal ik nooit beweren dat ik ook maar een beetje allergisch ben voor gluten. Coeliakie is een serieuze aandoening. Ik krijg slechts wat buikpijn als ik een bord pasta wegwerk. Dat ik geen tarwe eet, is dus niet van levensbelang maar gewoon een keuze.

Je voelt aan alles dat mensen je een aansteller vinden. Of, nog erger, een hipster die met de laatste gezondheidshype meegaat. ​

In Nederland was tarwevrij eten een eitje, want spelt (ik hartje spelt, had ik dat al gezegd?) was toen al overal. Maar toen verhuisden we naar New York. Brood is hier sowieso niet te hachelen, laat staan speltbrood. (Ik bak mijn eigen brood...) Dolblij was ik daarom twee zomers geleden toen ik in Manhattan een eettent vond die glutenvrije pizza's serveerde. Dat het een stuk karton met tomatensaus en kaas betrof, mocht de pret niet drukken. Want geloof me, er is weinig meer frustrerend dan uiteten gaan wanneer je driekwart van de menukaart niet kunt bestellen. Eindelijk had ook ik weer keus. Karton of niet.

Sindsdien, met dank aan de hype, is mijn keus alleen maar groter geworden. Ook de betere Italiaan bij ons in de buurt heeft nu glutenvrij deeg. Zelfs zo lekker dat ik nog steeds vermoed dat ze me in het ootje nemen en ik een normale pizza krijg voorgeschoteld. Mijn vriend denkt dat ik na drie jaar gewoon niet meer weet hoe een echte pizza hoort te smaken.

Toch voel ik me altijd een enorme eikel als ik voor de glutenvrije optie ga. Want je voelt aan alles dat mensen je een aansteller vinden. Of, nog erger, een hipster die met de laatste gezondheidshype meegaat. Het liefst roep ik achter mijn bestelling aan dat ik niet glutenvrij ben, 'slechts tarwevrij'. Maar die paar keer dat ik dit probeerde, werd ik met nog meer minachting aangekeken door de ober (ik was niet alleen glutenvrij, maar had er daadwerkelijk over nagedacht...).

Dat ik straks niet alleen een oogrollende ober heb, maar iemand die pertinent weigert me mijn glutenvrije pizza te serveren mits ik een briefje van de dokter heb... Ugh. Ik zou er bijna weer tarwe van gaan eten.

Wanneer is de hype weer voorbij?