Juweelderig bestek

Ork, ork, ork, soep eet je met een.. Spork. Bijvoorbeeld. Geen idee wat een spork is? It’s where spoon meets fork. Letterlijk een lepel met aan de andere kant een vork, met messcherp randje.

Inmiddels heeft zelfs de Albert Heijn to go hun plastic vork, mes en lepel samengesmolten tot een spork. Shame on me, maar ik spotte dit overdreven praktische bestek voor het eerst in de kampeerwinkel, dat in zijn vorm al in 1874 gepatenteerd werd door de Amerikaan Samuel Francis, terwijl de term ‘spork’ pas volgde in de jaren vijftig. Loop ik toch niet zo achter. Sindsdien let ik op bestek. Er bestaan namelijk juwééltjes om mee te eten.

 
Sinds bovengenoemde ontdekking bestudeer ik dus met aandacht de diepte en kromming van het schepoppervlak van mijn lepel, de lengte van de tanden aan mijn vork en de verhouding tussen het lemmet en heft van mijn mes. Geloof me, hoe meer je je erin verdiept, hoe meer je ontdekt dat bestek heel verschillend kan zijn. Het verbaast me dan ook niet dat er zelfs juwelenmakers zijn die aan de haal gaan met ons aller bekende eetinstrumenten.

 
Dat ontdekte ik tijdens het Experimental Gastronomy diner van kunstenaarscollectief Steinbeisser. Tijdens het diner at je letterlijk van juwelen, gegoten uit oud zilver. Ontwerpster Maki Okamoto is gefascineerd door lepels, en had speciaal voor dit diner nog meer oud bestek verwerkt tot nieuw, ietwat ongewone eet-hulpstukken. Zo slurpte ik mijn soep uit een zo-goed-als-gesloten lepel, prikte ik in mijn pelmeni (Russische ravioli) met een bijna-hooivork en bracht ik met moeite hapjes crumble richting mond, balancerend op een trio van mini-lepels. Het was niet alleen vermakelijk onpraktisch, maar vooral inspirerend onhandig. Zo moet het voor Aziaten voelen om met bestek te eten. Snappen we dat eindelijk ook.

Foto onderschrift: Juweelderig bestek van Maki Okamoto (Copyright: Steinbeisser)

Lees meer beautyfoods van Barbera >