‘In de Italiaanse keuken draait het om het eten. In de Franse keuken om de chef.’ Dat vindt Nigella Lawson.

Eind vorig jaar gaf de kookboekenschrijfster een lezing in Amsterdam. In een zaal met keurig publiek sprak ze over eten en over haar laatste boek, Nigella Express. Wat haar favourite kitchen was, vroeg een keurige mevrouw. Als ze écht moest kiezen de Italiaanse, antwoordde Nigella. Wat ze toelichtte met dat van die chef en dat eten.

Dat iemand die van Italiaans houdt de Franse keuken stom vindt – want dat impliceerde ze toch? – lijkt me geen toeval. Ik ken best mensen die zowel ragù alla Bolognese als escargots à la Bordelaise goddelijk vinden. Maar met de Franse en Italiaanse keuken is het als met De Niro en Pacino, goud en zilver of water en: in je hart is er maar plek voor een.