Zo moeder, zo dochter: Lara (27) en Makkie (65)

​​'Het moment waarop je erachter komt dat je moeder niet perfect is, maar iemand die ook ergens vandaan is gekomen, dingen heeft meegemaakt, op een bepaalde manier is gevormd en hier en daar haar littekens en gebreken heeft, vinden veel mensen vervelend, maar ik niet. Ik kon haar vanaf dat moment juist veel meer waarderen.'

Meest gelezen

We lijken op ze en we verschillen van ze, we rebelleren tegen ze of hangen onder hun vleugels, ze zijn soms te lief of ze waren weleens te streng, we stelen uit hun kledingkast of maken juist onze eigen cool, maar één gemene deler hebben ze altijd: ze kennen ons zoals niemand anders ons kent en we zijn door ondoorgrondelijke redenen altijd op een unieke manier met ze verbonden. Ze doen het nooit helemáál goed, maar fout doen ze het ook nooit. Vraag een dochter naar haar moeder, en er is altijd een verhaal.

Advertisement - Continue Reading Below

En dát wil ELLE vieren. Na Eeva en Els, Wara en Wendela en Sara en Roos, nu Lara (27) en Makkie (65) - een chaotische digibeet en een chaotische digifreak.

Meest gelezen

'Ze rookte hier nog, iets wat ze allang niet meer doet. Ze werkte op de PR-afdeling van Polaroid, dat brillen en camera's verkocht. Daardoor moest ze ook langs uitgeverijen, en zo is ze in het bladenmaken gerold. Ik denk dat ze toen al heel toegewijd was aan haar werk, een hardwerkende vrouw. Daarnaast had ze een groot sociaal leven, dus lange tijd was ze nog niet bezig met moeder worden. Op zolder heb ik weleens in dagboeken van haar gekeken. Mannennamen, hartjes (intact en doorgestreept), foto's van vroeger - aan de hand van de dingen die ik daar vond, heb ik alles uit die tijd wel met haar besproken, denk ik. Toen ze uiteindelijk zwanger raakte van mij, werkte ze bij Libelle. Je kon haar uittekenen in truien met Bretonse streep en sjaaltjes in 't haar.

Ik heb vaak het gevoel dat, vanaf het moment dat ze mijn vader ontmoette, alles is geworden zoals het in grote lijnen nu nog steeds is, al is dat natuurlijk niet zo; de tijd heeft niet vijfentwintig jaar stilgestaan. Ik zou heel graag een keer in gesprek willen gaan met de Makkie van vóórdat ze mijn vader ontmoette, de single Makkie, toen ze misschien nog wat wispelturiger was en meer identiteitscrisissen had. Dan zou ik willen weten wat haar worstelingen waren met mannen, maar ik zou ook willen weten hoe ze met vriendschappen en werk omging – onderwerpen die me nu zelf ook bezighouden.'

NIET ZO DIGITAAL

'We hebben allebei een groot arbeidsethos, zijn heel betrokken bij ons werk. Net als haar ben ik ook chaotisch in mijn hoofd, waardoor we creatief kunnen zijn, maar ook warrig. Mijn moeder heeft een sterk gevoel voor normen en waarden, dat heb ik ook. Ze heeft me al op vroege leeftijd gestimuleerd voor veel dingen interesse te hebben, en heeft me enorm beïnvloed – ik heb altijd lijstjes waarin ik mijn plannen probeer te structureren. Soms is dat ook lastig, want er is niet één specifiek ding waar al mijn aandacht naartoe gaat.

Advertisement - Continue Reading Below

In andere dingen zijn we totaal anders. Mijn moeder is heel digitaal en maakt duizend foto's per dag. Ik maak er misschien eentje in twee weken. Ze is ook altijd overal van op de hoogte en continu dingen aan het doormailen of -tweeten, terwijl ik er bekend om sta dat ik af en toe een paar dagen niet kan reageren op WhatsApp.

We bellen wel vaak. Bijna elke dag, soms zelfs een paar keer. Af en toe gaat het over niets, soms gaat het over grotere dingen. De ene keer heb ik meer tijd, de andere keer zij, de ene keer bellen we vijf minuten en de andere keer wat langer. Wat ik wel bijzonder vind, is dat ze tijdens onze telefoongesprekken altijd even naar de wc moet of water wil drinken. Alsof ze dan pas loskomt van haar werk of wat ze de hele tijd aan het doen was.'

TROTS

'Een aantal jaar geleden kon ik kiezen tussen een masterstudie of een baan bij club Trouw. Ik koos dat laatste, waar mijn moeder totaal door van slag raakte, waarschijnlijk omdat ze bang was dat ik er voor altijd zou blijven hangen. Ze heeft uren met me gepraat, is boos geworden, heeft alles in haar ouderlijke positie geprobeerd om mij er vanaf te praten. Ik heb het toch gedaan, want ik wilde het gewoon en daar kon mijn moeder niets aan veranderen. Toen hadden we even minder en moeizamer contact. Na twee jaar ging Trouw dicht en besloot ik twee masterstudies in een keer te gaan doen. Toen ik het telefoontje kreeg dat ik ze beide had gehaald, ging ze door het dak. Ik heb die masterstudies misschien ook een beetje als prestigekwestie tegenover mijn moeder gedaan. Zo van: dan zal ik je laten zien dat ik masters kan halen ook. Achteraf denk ik dat ze juist meer respect heeft voor het feit dat ik destijds niet naar haar heb geluisterd, maar mijn eigen plan trok.

Het moment waarop je erachter komt dat je moeder niet perfect is, maar iemand die ook ergens vandaan is gekomen, dingen heeft meegemaakt, op een bepaalde manier is gevormd en hier en daar haar littekens en gebreken heeft, vinden veel mensen vervelend, maar ik niet. Ik kon haar vanaf dat moment juist veel meer waarderen. Het heeft mijn band met mijn moeder meer diepgang gegeven. Ik zei rond mijn negentiende eigenlijk nooit: „Ik hou van je". Dat werd thuis gewoon niet echt gezegd. Nu kan ik echt dankbaar zijn voor wat ze voor me heeft gedaan en dat ook naar haar uiten.

Meest gelezen

Zelf zegt ze weleens dat ze trots op me is. Dan stuur ik iets via WhatsApp en dan krijg ik "oh, ik ben ook zo trots op je, je bent ook zo'n lekker kind" terug. Ik weet dan eigenlijk vaak niet waar ze dan precies zo trots op is. Dat zegt ze ook niet, maar het heeft vaak te maken met mijn manier van met dingen omgaan, hoe ik tegen dingen aankijk. Meer nog dan dat ze trots is op een specifiek resultaat, of één specifieke prestatie.'

DE BESTE LESSEN

'Onbewust heeft mijn moeder me geleerd hoe ik mijn grenzen moet aangeven, omdat ze er zelf niet zo goed in is. Niet naar anderen, en ook niet naar zichzelf. Omdat ik dat bij haar herken, weet ik ze zelf wel aan te geven. Soms denk ik bijvoorbeeld dat ze te hard werkt.

Bewuster heeft ze me geleerd – dat is dan weer de positieve kant van haar harde werken – dat het belangrijk is plezier te hebben in wat je doet en ergens vol voor te gaan. Ik vind mijn moeder echt een powervrouw. Niet alleen door dat werken – juist door het gezinsleven waar ze naast haar drukke en veeleisende baan zo dedicated aan is geweest. Ze heeft mij en mijn zusje een hele brede basis meegegeven, waar we de rest van ons leven iets aan hebben. Dat vind ik heel knap.'