Deze nieuwe SIRE-campagne gaat viral

Maar niet om een goede reden.

Meest gelezen

Nog niet zo heel lang geleden dacht ik bij een SIRE-campagne: spot on. Zoals de 'Voor wie doe jij het eigenlijk'-campagne, waarin we een man ongelukkig zien in zijn zeer gewilde baan; een groep meisjes dat de avond van hun leven zegt te hebben maar vooral druk is met fotograferen voor Instagramlikes; en een jongetje dat tegen zijn zin in viool speelt voor zijn trotse vader.

Uitgekauwde onderwerpen, maar toch; relevant en nog steeds actueel. Minder relevant en actueel is de nieuwste campagne van SIRE, waarin ze zich zorgen maken of we jongetjes nog wel genoeg 'jongen' laten zijn. Begrijp ze niet verkeerd: jongens en meisjes zijn gelijk, maar niet 'hetzelfde', zien we al in de eerste paar seconden van de campagne.

Advertisement - Continue Reading Below

Meest gelezen

Hier hebben ze al gelijk mijn aandacht, want zelf kom ik na lang nadenken vaak tot maar een handjevol verschillen die altijd zijn toe te kennen aan gender. Delusions of Gender van Cordelia Fine laat ook mooi zien dat, hoewel de wetenschap het de laatste tijd weer vaak probeert te bewijzen, er uiteindelijk weinig grove verschillen te vinden zijn (hier kun je 'm lezen). Voor SIRE is het stukken minder ingewikkeld, ontdek ik al snel. Grote verschillen tussen meisjes en jongens zijn:

> Jongens leren meer door te proberen.

> Jongens leren door te ontdekken.

> Jongens leren door risico's te nemen.

> Jongens leren door te doen.

Ik beloof je: ik verzin dit niet. Waarom, SIRE? Waarom zijn dit jongetjeseigenschappen, en niet eigenschappen die bij het kind-zijn horen, ongeacht het gender? Pas wanneer je de tegenhanger van die eigenschappen bij meisjes wegzet, zie je hoe gek deze verschillen zijn.

> Meisjes leren meer door niet te veel te proberen.

> Meisjes leren door zich dingen te laten vertellen.

> Meisjes leren door veilig te blijven.

> Meisjes leren door te wachten.

Daarna horen we wat het probleem is: jongetjes moeten zich te veel gedragen, stil zijn en luisteren. Hè? Want meisjes hoeven dat niet? Natuurlijk wel; dat is inherent aan kind-zijn, dat je moet leren luisteren zo nu en dan en je ook weleens moet gedragen. Maar waarom is dat vooral problematisch voor jongetjes? Mogen meisjes zich ook weleens niet gedragen, of is dat een recht dat alleen is voorbehouden aan jongetjes? Moeten we naar een situatie waarin jongetjes af en toe mogen breken met de regels, omdat ze dat nodig hebben, maar meisjes niet? Ik raak helemaal in de war, SIRE! Nog een keer: ik verzin dit niet.

Ah, maar dan legt SIRE het al snel uit. Als je jongetjes te veel afremt, dan verliezen ze hun concentratie in de klas; cue een shot waar een jongetje verveeld in de klas zit. Ga gerust je gang met meisjes 'afremmen', want die concentreren zich toch wel?

Een totaal scheve campagne, vind ik, zeker als je bedenkt dat er niet heel erg lang geleden nog werd geroepen dat meisjes en jongens weer gescheiden les zouden moeten krijgen. In dit stuk van de Volkskrant wordt het in de laatste alinea's goed samengevat: de eigenschappen die worden aangehaald – soms stout mogen zijn, risico's mogen nemen, dingen zelf mogen ontdekken – zijn inderdaad belangrijk, maar die zijn belangrijk voor ieder kind en zouden nooit mogen worden toegeschreven aan een gender. 'Verschillen' tussen jongens en meisjes zijn dynamisch en altijd een afspiegeling van de bestaande cultuur en machtsverhoudingen, en zouden dus nooit als basis moeten worden gebruikt om een oordeel te vellen over individuen; verschillend beleid voor jongens en meisjes fixeert de status quo en is in feite niet anders dan de afspraak om bestaande ongelijkheid in beleid te gieten.

SIRE's oplossing is in ieder geval een broek die vijf keer sterker is dan staal, speciaal gemaakt voor jongetjes, dus.

Beste SIRE: mag ik die broek bestellen? Voor mijn vroegere oppaskindje Fien, die met zes jaar het liefst in bomen klom en altijd viezer thuiskwam dan haar broertje Max? Mag ik die broek ver weg houden van mijn neefje Doran, die het liefst boeken leest in zijn kamer en waarvan ik hoop dat hij nooit zal denken dat hij niet stoer genoeg is omdat hij niet mee wil stenen gooien in de moddersloot met de buurtkinderen? Mag ik mijn buurtkindje erop wijzen dat hij het niet in zijn hoofd moet halen om het risico te nemen nog een keer te kijken hoe lang mijn fietsband het houdt als je er met een scherpe tak in prikt, en zullen we dan in godsnaam niet doen alsof mijn standje de reden is dat hij door concentratiegebrek geen acht maar een vijf haalt voor topografie?

Ondertussen hoop ik verder dat dit stiekem een ingenieuze campagne die expres achterhaald is, zodat we eraan worden herinnerd hoe ver we zijn gekomen sinds de jaren vijftig.