Fifty Shades Darker: de 11 hoogte- en dieptepunten

Gisteravond ploften collega M. en ik verregend neer bij de galapremière van Fifty Shades Darker in Tuschinski Amsterdam. En eh, het was een bijzondere ervaring.

Meest gelezen

Twee jaar geleden schoven collega M. en ik als twee Fifty Shades-leken aan bij de eerste Fifty Shades-film. Nee, we hadden de boeken niet gelezen. En nee, we snapten de hype eigenlijk niet zo. De film viel ons toen op sommigen aspecten mee (Dakota!), maar er waren ook zeker wat tenenkrommende momenten (lees hier mijn hoogte- en dieptepunten van toen). Dit keer was dat niet anders, en daarom zet ik - bij wijze van traditie - wederom de highs en lows op een rij. Komen ze.

Advertisement - Continue Reading Below

De hoogtepunten

> Regisseur James Foley. Ik had niet verwacht dat ik dit zou zeggen, want de regisseuse van Fifty Shades of Grey was godin (godin!) Sam Taylor-Johnson, maar Foley is een betere match. Waar Sam - ja, ik noem haar Sam - probeerde de verfilming van de boekenreeks nog een Britse artsy vibe mee te geven, gaat Foley gewoon voor op-en-top Amerikaanse show. Bovendien is de Amerikaan niet de minste in het vak, en had hij volgens velen een veel betere klik met Fifty Shades-schrijfster E.L. James. En dat zie je. De dialogen komen natuurlijker over - als dat al kan, met dialogen als deze - en het plaatje lijkt wat meer te kloppen. Goede zet.

Meest gelezen

> Dakota Johnson. Ja, ik moet haar toch weer noemen. Want wat is ze goed. Niet alleen heb ik enorm veel respect voor het feit dat ze butt naked toch een knappe scène uit haar mouw schudt, ze brengt ook wat broodnodige humor in de film. En dat soms alleen met een goede blik of zucht. Jep, met die komische timing van de 27-jarige zit het wel goed. Wellicht speelt 't ook mee dat ik haar vorig jaar aan de tand mocht voelen voor die andere film, How To Be Single, en ze heel.erg.lief.leuk.knap.aardig was. En ze zei dat ze m'n schoenen 'freakin' awesome' vond, dus we zijn nu basically BFF's.

> Jamie Dornan. Onzer Jamie, ik moet 'm dit keer toch ook echt even noemen. Want mensen, wat maakt een stoppelbaardje toch veel uit. Was-ie in de vorige film toch een beetje 'meh', nu is-ie HEET. Serieus. En Britten die een Amerikaans accent doen - hállo Chuck Bass - zorgt altijd voor weke knieën en hij krijgt 't dit keer beter voor elkaar dan twee jaar geleden. Liefde.

Advertisement - Continue Reading Below

> Eric Johnson. Brengt me bij de volgende creep die stiekem heet is; Eric Johnson. Ofwel: Jack Hyde, Ana's enge baas. Johnson speelt de rol met precies de creepyheid die-ie nodig heeft en weet zelfs 'I will make you come harder than he ever can' met een strak gezicht uit z'n strot te krijgen. Respect.

Advertisement - Continue Reading Below

> Bella Heathcote. Nog een bijrol die knap gecast is: Bella Heathcote als Christians doorgedraaide ex-'submissive'. Ze is als de verwilderde Leila zó eng, dat de bomvolle zaal in Tuschinski zich massaal rotschrok bij een bepaalde scène (geen spoilers, geen spoilers).

> De soundtrack. Net als bij de vorige film was de muziek in Fifty Shades Darker dik in orde. Van Sia, Nicki Minaj en Nick Jonas tot Zayn en Taylor Swift; genieten.

Meest gelezen

> Het einde. Na de aftiteling - normaal gesproken blijf ik nooit zo lang zitten, maar collega M. en ik hadden véél om over te praten - komt er nog een leuke verrassing langs (hint: Fifty Shades Freed). En daar hou ik van, dat soort verrassingen.

De dieptepunten

> De boodschap die de film afgeeft. Letterlijk iedere man die Anastasia tegenkomt is een f*cking creep. Van José die plots levensgrote foto's van haar heeft gemaakt tot haar baas; ik weet niet hoe Ana ze uitzoekt maar 't is niet best. Bovendien, in tijden van Trump en zijn pussy grabbing, misschien niet de beste boodschap voor jonge meiden om af te geven. Ana laat 't ook allemaal maar gebeuren en wordt nog net zoveel geleid door Christian als in de eerste film (ook al doet ze zelf alsof dat niet zo is). Ze mag niet naar New York voor werk? Oké. Trek deze jurk maar aan. Mij best. Kom maar bij me wonen. Prima. Blegh. We werden er een beetje misselijk van. Enne, lieve meiden, kom je een Christian, Jack of José tegen? REN.

> Kim Basinger. Oh Kim, wat is er met je gezicht gebeurd? Natuurlijk, iedereen moet helemaal zelf weten of ze een bezoekje aan de plastisch chirurg brengen, maar het is toch zo zonde als knappe sterren te ver gaan. Daarnaast hadden we toch verwacht dat Kim iets meer jeu en bitchyness in de rol van Mrs. Robinson zou leggen en nu werd ze zelfs door grijs muisje Ana overstemt. Jammer.

> De chemie tussen Dakota en Jamie. Hebben we 'm weer. En we moeten toegeven, Jamie en Dakota lijken iets meer op hun gemak bij elkaar dan de vorige keer, maar een Ryan en Emma zullen ze nooit worden. Toch jammer, aangezien het wel een van dé wereldwijd meest succesvolle 'liefdes'verhalen van dit decennium is.

> De film lijkt wat... afgeraffeld. Misschien was 't omdat Dakota en Jamie totaal geen zin meer hadden in de rol, en ze Fifty Shades Darker en Fifty Shades Freed daarom snel achter elkaar hebben geschoten - ja, het derde deel komt volgend jaar al uit -, maar het leek allemaal wat afgeraffeld en plotseling. Poef! Ze waren weer een stel. Poef! Ana trekt bij Christian in. Poef! Er wordt een ring... eh, geen spoilers, sorry.

Fifty Shades Darker draait vanaf morgen in de bioscoop. De Ladies Nights voor vanavond zijn overal al een tijdje strak uitverkocht. Bekijk hieronder alvast de trailer: