Een telefoongesprek met Brie Larson, de Hollywood-actrice die arm opgroeide

'Ik sliep in een opkladbed met mijn zusje, en ik teerde op het eten dat in goodiebags van filmfestivals zat.'

Meer van Nu in ELLE
20 articles
Dit zijn dé ultieme feestlooks volgens ELLE
ELLE introduceert: de fuck-it-list
Man over de liefde: Jerry Hormone

Brie Larson heeft zo op het eerste gezicht veel om jaloers op te zijn. Een Oscar, voor het hartstoppende ontvoeringsdrama uit 2015, Room. Een hippe verloofde, muzikant Alex Greenwald. Een #girlsquad met Jennifer Lawrence, Emma Stone, Amy Schumer en Lena Dunham. En als ik haar spreek is ze net terug van een weekje haute-coutureshows kijken in Parijs.

Maar verkijk je er niet op: de 28-jarige actrice heeft moeten knokken voor haar positie. Al vanaf haar zevende sleepte ze zich van auditie naar auditie. Haar gescheiden moeder Heather (holistisch arts, net als haar vader) had moeite om rond te komen en Brie deelde jaren een opklapbed met haar zusje in een klein studioappartement. Ook toen Brie werk begon te krijgen bleef het op een houtje bijten: tot een paar jaar geleden teerde ze vaak op het eten dat in de goodiebags van filmfestivals zat.

Advertisement - Continue Reading Below

Het contrast met haar nieuwe leven als Hollywoodster is groot. En daar heeft ze soms moeite mee, vertelt ze aan de telefoon: 'Het voelt nog steeds heel vers en ongelofelijk surrealistisch. Ik ben aan het leren om het te accepteren, om "ja" te zeggen tegen al die mooie uitnodigingen. Want ik ben nog steeds dezelfde persoon en ik worstel met hoe ongelijk het verdeeld is in de wereld. Daarom werk ik des te harder om te zorgen dat anderen ook een kans krijgen. En juist daarom vond ik het belangrijk om zelf een film te regisseren (Unicorn Store, red.), zodat ik mensen werk kon verschaffen, jonge mensen, zodat ik hen een stem kon geven en nieuwe acteurs kon introduceren. Ik doe vrijwilligerswerk en doneer aan goede doelen om die andere kant te compenseren. Ik probeer het te zien als een geschenk, maar vind het zeker niet vanzelfsprekend en vind dat er ook iets tegenover moet staan.'

More From Nu in ELLE
20 articles
Dit zijn dé ultieme feestlooks volgens ELLE
ELLE introduceert: de fuck-it-list
Man over de liefde: Jerry Hormone
Win nu een supersonische tandenborstel twv € 329!
Maak nu kans op Pandora-sieraden twv € 227

Dus gebruikt ze Instagram niet alleen voor glamourfoto's op de rode loper maar ook als platform om haar ongezouten mening te delen over, bijvoorbeeld, de neonazimars in het Amerikaanse Charlottesville begin augustus. Sinds Room, waarin ze een jonge vrouw speelt die stelselmatig verkracht wordt door haar ontvoerder en in gevangenschap zelfs een kind van hem krijgt, zet ze zich in voor slachtoffers van seksueel geweld. Niet alleen in woorden, maar ook in daden: toen ze begin dit jaar een Oscar moest uitreiken aan Casey Affleck, die was aangeklaagd wegens seksuele intimidatie, applaudisseerde ze demonstratief niet, iets waarover ze verder niet wil praten: 'Dat was wel duidelijk toch?'

Brie ziet films maken als haar manier van activisme: 'Niet dat ik mensen wil vertellen wat ze moeten denken, maar film is een fantastische manier om mensen samen te brengen en empathie te creëren. Het feit dat je een film kunt zien over iemand die een compleet ander levensverhaal heeft dan jij, om wie je kunt huilen en met wie je je verbonden kunt voelen, dat is echt een big deal. In een wereld waarin we worstelen om eensgezind te zijn is het belangrijk dat we kunstwerken hebben die ons samenbrengen en ons eraan herinneren dat we allemaal hetzelfde zijn.'

Anders dan anders

Haar nieuwste film The Glass Castle is zo'n levensverhaal waaraan we ons kunnen optrekken. Het is de verfilming van het boek van journalist Jeannette Walls, die jarenlang de societypagina's van New York Magazine volschreef maar opgroeide in totale armoede, met een moeder (gespeeld door Naomi Watts) die kunstenaar was en een charismatische, maar alcoholistische vader (een rol van Woody Harrelson) die zijn vrouw en vier kinderen het hele land door sleepte. Het is een vader die zijn dochter bijna laat verdrinken om haar te leren zwemmen, maar die haar ook de planeet Venus 'cadeau' geeft voor Kerst. Op z'n zachtst gezegd een onconventionele jeugd, waaraan Walls ontsnapte toen ze ging studeren.

Hoe was het om iemand te spelen die echt bestaat en wier kleren je zelfs draagt in de film?

'Het had lastig kunnen zijn, maar Jeannette zei meteen tijdens ons eerste gesprek dat ik geen kopie van haar hoefde te spelen. Dat was zo'n bevrijding, dat ik me realiseerde dat we een film maakten en geen documentaire. Mijn hele voorbereiding, afgezien van het accent onder de knie krijgen, bestond uit praten met haar, wat heel nieuw en ook fijn voor me was, want ik ben eraan gewend dat ik het altijd in mijn eentje moet doen. Nu had ik haar om mijn personage te helpen ontwikkelen, en Ella Anderson en Chandler Head, die Jeannette op jonge leeftijd spelen.'

Je eigen jeugd was ook redelijk onconventioneel: je deed al audities op je zevende, werd thuis geschoold. Heb je daar weleens spijt van?

'Nee, helemaal niet, ik voel me juist gezegend met ouders die begrepen dat ik een onconventioneel kind was die een onconventionele opvoeding nodig had. Die wisten dat ik barstte van de creatieve energie en dat dit echt het leven was wat ik wilde. Ik heb geen spijt omdat het mijn eigen keuze was en mijn ouders hebben me daarin gesteund. Het is niet altijd makkelijk geweest, maar ik kan niet leven zonder acteren! Ik ben actrice omdat ik van het leven hou, van mensen hou en door mensen gefascineerd ben.'

Zoals gezegd, het ging niet vanzelf; kleine rolletjes in televisieseries (Ghost Whisperer, United States of Tara) en films (13 Going On 30, Don Jon, The Spectacular Now) leidden in 2013 tot een hoofdrol in de indiefilm Short Term 12 die eindelijk de deuren naar Hollywood voor haar opende. En de Oscar deed de rest; ze heeft de projecten nu voor het uitkiezen. Dat doet ze met beleid: een blockbustertje hier (Kong: Skull Island), een hippe actiefilm daar (Free Fire). En zonder haar feministische agenda te vergeten: zo gaat ze de vrouwelijke superheld Captain Marvel spelen én Victoria Woodhull, de eerste vrouw die zich in 1872 kandidaat stelde voor het presidentschap.

Wie zijn jouw persoonlijke rolmodellen?

'Gosh, dat zijn er velen. Mijn moeder is misschien de belangrijkste, want met haar heb ik al mijn hele leven doorgebracht, ik heb de obstakels gezien die ze heeft overwonnen en ze blijft groeien. Zelfs nu ze begin vijftig is blijft ze nieuwe, onverwachte dingen uitproberen en dat is zo mooi om te zien. Dat hoop ik voor mezelf.'

De oorspronkelijke versie van dit artikel verscheen in ELLE november 2017.