Kerstklassieker of enorm rapey?

De jaarlijkse discussie over 'Baby, It's Cold Outside'.

Meer van Blog Anke Meijer
20 articles
Opinie: 'Sorry Meryl Streep, ik geloof je niet'
Daar is dat 'enge' woordje gender weer...
Waarom Amber Tamblyn onze nieuwe held is

Toen mijn lief, onze baby en ik vorige week na een vakantie van bijna 3 weken in Nederland weer in New York waren geland, was het hier opeens volop Kerst. En dan bedoel ik ook volop, want Amerikanen gaan nogal los op kerstversiering en kerstsfeer. Dit jaar dansen zelfs de lichten van het Empire State Building iedere avond tot aan Kerst op de maat van Mariah Carey's 'All I Want For Christmas'. (Je denkt dat het een grap is, maar kijk zelf.)

Advertisement - Continue Reading Below

De taxi die ons van JFK naar huis bracht, draaide non-stop kerstklassiekers. En naast bovengenoemde hit (twee keer waarschijnlijk), kwam ook het bekende 'Baby, It's Cold Outside' voorbij. Geweldig nummer, alleen kan ik het tegenwoordig niet meer horen zonder stil te staan bij de 'rapey' ondertoon van de tekst.

Want luister eens goed, is het niet zo dat de vrouw keer op keer zingt dat ze echt moet gaan, waarop de man maar blijft aandringen dat ze moet blijven omdat het koud is buiten?

More From Blog Anke Meijer
20 articles
Opinie: 'Sorry Meryl Streep, ik geloof je niet'
Daar is dat 'enge' woordje gender weer...
Waarom Amber Tamblyn onze nieuwe held is
Waarom gossip zo veel beter is voor je
Waarom haten we elkaar zo graag op Twitter?

'I really can't stay... But baby it's cold outside. I've got to get away... But baby, it's cold outside.' En zo het hele nummer lang. En, spoiler alert, het meisje gaat uiteindelijk niet naar huis. Ook al blijft ze tot de laatste regel volhouden dat ze toch echt moet vertrekken.

Best een beetje naar toch? Als je er over nadenkt. En als je het drammerige toontje eenmaal hoort, kun je het niet meer 'onhoren'. Dus iedere keer als het weer voorbijkomt in de kersthitlijsten, denk ik weer 'hmm, beetje date rapey eigenlijk...'.

En de bijbehorende video uit 1949 maakt het niet veel beter.

Maar is het echt rapey of valt het, als je het in de context van de tijd plaatst waarin het nummer is geschreven, allemaal wel mee? Daar gaan nu al jaren hevige discussies over hier in Amerika. En dit jaar, na de verkiezing van een president die z'n date waarschijnlijk ook niet zomaar naar huis laat gaan (of anders wel in haar kruis grijpt), is de discussie uiteraard heviger dan ooit.

Er is het kamp dat het nummer een pure romantisering van date rapevindt. En het kamp dat dit totale onzin en veel te politiek correct vindt. Er zijn zelfs mensen die beweren dat 'Baby, It's Cold Outside' eigenlijk keihard feministisch is (een ongetrouwde vrouw in de jaren veertig die besluit haar zorgen over wat de rest van de wereld vindt opzij te zetten en voor een nacht vol passie te gaan? Hallo sterke vrouw!).

Wat is waarheid? Dit artikel op Vox.com probeert het mooi uiteen te zetten en komt uiteindelijk tot de conclusie dat het oké is om het nummer rapey te vinden (wat het ZEKER zou zijn als het vandaag de dag werd uitgebracht), maar dat het ook oké is als je het nog steeds een fijne kerstklassieker vindt. Want wie de tijd waarin het is geschreven in acht neemt, kan er vrij zeker van zijn dat de vrouw zelf wilde blijven en haar terughoudendheid het bij de tijd én het spel hoorde:

Given the historical and musical context, you don't have to turn in your feminist card if you don't interpret the original "Baby, It's Cold Outside" lyrics as a literal description of a date rape. In 1944, affirmative consent wasn't even an option for the woman in the song; she would have had to protect her reputation by either playing hard to get or not allowing herself to be gotten at all. And the way the song is written — a playful call-and-response duet that resolves harmoniously — definitely sounds like mutual desire.

Zelf vrees ik dat ik 'Baby, It's Cold Outside' nooit meer kan horen zonder het ergens een beetje creepy te vinden. En daarbij, moeten we echt ieder jaar weer meezingen met een nummer dat jongens van nu leert dat het oké en 'speels' is om een keiharde 'nee' te negeren?

Gelukkig is er sinds dit jaar een alternatief, van twee jonge singersongwriters uit Minneapolis die het origineel te agressief naar vrouwen vinden en besloten de tekst ietsjes aan te passen. In hun versie hoopt de man vooral dat z'n meisje veilig thuiskomt:

Uiteraard krijgen de twee en enorme bak ellende in de comments over zich heen (verdomde millennials die wéér iets moeten verpesten, dat werk...) maar ik denk dat ik 'm aan mijn kerstplaylist toevoeg.

Fijne feestdagen allemaal!