Opinie: waarom Kerst wél leuk is

En waarom zeuren over Kerst heel erg onaantrekkelijk.

Meest gelezen

Ik hou heel erg van Kerst. En nee, ik ben niet iemand die drie maanden geleden al All I Want For Christmas draaide of heel kleinburgerlijk kirt van geluk bij de eerste tonen van Driving Home For Christmas. Ik heb heb niet ieder jaar opnieuw overdreven veel zin in een witte Kerst (ik snap dat sneeuw ook gewoon kan messen met je make-up en haar) en ik heb zelfs geen kerstboom, noch heb ik mijn omgeving lastig gevallen met kerstboom-achtige vragen. Vorig jaar heb ik bovendien maar één foto van het passen van iets wat misschien-voor-Kerst-was op Instagram gepost, wat een hele acceptabele score is, gezien er twee kerstdagen bestaan en ik dus twéé kersttafelfoto's helemaal heb genegeerd.

Advertisement - Continue Reading Below

Even checken hoe het allemaal met 🚬 staat, natuurlijk. ✔️ #pashokselfie

A post shared by maludebont (@maludebont) on

Meest gelezen

Nu we clear hebben dat ik een redelijk ingetogen kerstliefhebber ben, durf ik naar het volgende: ik vind mensen die zeuren over Kerst heel erg onaantrekkelijk. Maar dan ook heel erg.*

*Waarmee iedere kerstganger wordt bedoeld die in bezit is van een substantieel deel familie en een redelijke groep vrienden, en dus alle middelen heeft van Kerst iets soort van leuks te maken.

Een Kerstzeurder is iemand die:

A) gewoon al jaren zegt dat hij/zij Kerst stom vindt omdat hij/zij Kerst stom vindt (als je lang doorvraagt, heeft het dan vaak te maken met iets dat het 'opgelegd, burgerlijk gedoe is, en we bepalen zelf wel of we om een boom willen zitten, en met wie!'). Deze Kerstzeurder wil vaak liever de hele avond aan tafel met zijn telefoon bezig zijn.

B) ironisch doet over minstens één onderdeel van de avond dat altijd in meer of mindere mate terugkeert ('daar gaan we weer, X gaat stressen over het eten, Y komt te laat, T schenkt te veel borrels in, S kan daar niet tegen en uiteindelijk gaat C irritant doen over dat het altijd/nooit bij haar is'). Vooral de zin 'daar gaan we weer' maakt van iemand een echte Kerstzeurder.

C) Kerst helemaal niks aan vindt als er geen lover is om mee te nemen naar de kersttafel en vervalt in Bridget Jones-achtige denkpatronen (überhaupt het stomste wat je kunt doen, maar á la.)

Kerstzeurder A & B hebben in mijn ogen één ding gemeen: het zegt meer over henzelf dan over Kerst en het zeuren leidt nooit ergens toe. Kerstzeurders practicen namelijk bijna nooit wat ze preachen: ook de mensen die Kerst k*t vinden, zitten uiteindelijk toch echt twee dagen en een avond naast een versierde boom met hapjes en drankjes, waardoor het zeuren nóg minder doel heeft en nog knulliger wordt en, ironisch genoeg, juist heel kleinburgerlijk.

Daarbij snap ik niet dat je kunt zeuren over een feestdag die als essentie heeft: twee dagen met je geliefden omringd zijn. Kerstzeuren komt op mij dan ook altijd over als zeuren over de mensen die het dichtst bij je staan - je familie en je vrienden - en alleen daarom al snap ik nooit dat mensen het zo openlijk doen, zonder te denken dat het overkomt alsof je je familie stom vindt of je vrienden saai.

Als je Kerstzeurder A bent: breek ergens rond Derde Kerstdag op een creatieve manier een willekeurige tent af die past bij jou en al je niet-burgerlijke vrienden, en vertel over die plannen aan de familietafel. Liefst aan je opa of oma, en leg je telefoon weg. Grote kans dat je opa en oma over hun jonge jaren vertellen en dat jij daarom moet lachen, en dat is echt leuker dan de hele avond door je Instagram- en Facebookfeed scrollen omdat je de hele tafel bij voorbaat al hebt weggezet als saai.

Als je Kerstzeurder B bent: daar ga je inderdaad weer, en misschien is het een idee om X te helpen bij het eten, Y even een break te geven, T te prijzen om zijn gevoel voor gezelligheid, S naar de wc te begeleiden en C een keer haar zin te geven.

Dan Kerstzeurder C. Even aangenomen dat je vrij bent van al te heftige en recente ex-sores (dan is Kerst inderdaad gewoon een niet zo fijne herinnering aan het feit dat de ander er niet is - better luck next year), is het echt, echt, echt geen ramp dat je alleen aan die kersttafel zit. Denk aan álle mogelijkheden: je bent he-le-maal vrij om te gaan en staan waar je wil en in tegenstelling tot alle setjes aan tafel, kun jij op boevenpad en iedere kerstnacht het avontuur in. Maak daar gebruik van. Of niet. Ga gewoon vroeg slapen met een goed boek, als je daar zin in hebt - voor je het weet zit je namelijk weer met een wederhelft aan die tafel.

Maar stop met zeuren. Wens vreemden bij de tramhalte fijne feestdagen, praat een uur lang met die ene tante die nooit de aandacht weet te krijgen omdat ze gewoon niet zo hard schreeuwt als de rest van de familie, maak bij een zeldzame witte Kerst sneeuwpoppen - desnoods dronken, als je de activiteit nuchter te burgerlijk vindt -, hou een speech of hou je mond als iemand anders speecht, werp je op als sommelier en maak het je missie dat ieders glas de hele avond overdreven goed gevuld is en zie iedereen ongemerkt teut worden, of boek een hotel met je lief/dater en kom gewoon je kamer niet meer uit. Maak van Kerst het feestje zoals jij een feestje graag ziet.

Zullen we daar in 2016 mee beginnen? En stoppen met collectief zuchten en steunen over Kerst?

Het is namelijk zó veel aantrekkelijker dan zeuren.