3 dingen die je wil doen op 14 februari als je niet van Valentijnsdag houdt

Plus 4 redenen waarom Valentijnsdag sucks die je alleen herkent als je ook vindt dat Valentijnsdag sucks.

Meest gelezen

Ik heb precies niks met Valentijnsdag. Maar omdat ik de beroerdste niet ben en ik liever niet de boeken in wil gaan als moppersmurf, zeiksnor, Jan Mulder of iets anders in die contreien, geef ik er eens een positieve draai aan en tip ik 3 dingen die je wél wil doen op Valentijnsdag.

Maar voor de volledigheid – alleen voor de volledigheid hoor – onderbouw ik graag eerst nog even waarom Valentijn en ik geen vrienden zijn. Nu we toch bezig zijn.

Advertisement - Continue Reading Below

1. Wát een onzin
De aversie ontstond bij mij al vroeg. Ik was een jaar of tien, iedereen in de klas deed ‘ineens’ aan Valentijnsdag en kocht zich van het karige zakgeld een breuk aan valentijntroep. Ik had geen idee aan wie ik die zou moeten geven (ik, laatbloeier, was nog in de veronderstelling dat jongens eigenlijk alleen interessant waren als ik met hun auto’s en robots mocht spelen), maar wilde ook niet achterblijven. En dus kocht ik een kaart, met een beer en heel veel hartjes, en die overhandigde ik die avond aan mijn ouders (want die vond ik sowieso lief, en ik vermoedde dat ze mij ook onvoorwaardelijk lief vonden – en door de brievenbus gooien in mijn eigen huis leek me wat raar, vandaar het overhandigen). Veilige keuze, dacht ik. Ware het niet dat mijn ouders van het type ‘Valentijnsdag? Wat een onzin’ bleken en dus heel wat minder enthousiast reageerden dan ik, met glunderend hoofd van trots, had verwacht. Hoewel ze het ‘heus heel lief’ vonden drukten ze me vooral op het hart dat het ‘echt niet nodig was om aan die rare rage mee te doen’. ‘Houden van kan ook zonder dat je dat met cadeautjes hoeft te bewijzen.’ En dat was dus eigenlijk precies wat ikzelf die middag ook al dacht. Nooit meer doen, prentte ik in mijn hoofd.

Meest gelezen

 
2. Ik haat puzzelen
Van mijn dertiende tot mijn zestiende heb ik – ik geef het toe – nog best even kunnen genieten van de anonieme kaarten, briefjes, ja zelfs rode rozen die aan mijn adres werden bezorgd. (Waar mijn ouders zich dan weer een breuk om lachten – het idee dat er puberjongens in stilte naar de liefde van hun dochter hunkerden werkte bij hen blijkbaar nogal op de lachstuipen. Ik vermoed omdat ikzelf, op een kleine blauwe-maandag-crush op C. na – hij was nou eenmaal de knapste van de klas, dat zag zelfs ik – nog totaal niet met de liefde bezig was. Zoals ik al zei: laatbloeier.) Maar ondanks dat ik de aandacht vleiend vond, begreep ik niet wat je er nou in godsnaam aan had om een anonieme liefdesverklaring te versturen. Of te krijgen. Het gepuzzel (sommige aanbidders gaven de beginletter of het aantal letters van hun naam in stipjes weg op de kaart) was ik in de dagen die volgden al snel beu. Het toppunt van ergernis was toen ik een kaart kreeg waarop ik meteen het handschrift van een goede vriend herkende. En ik dagenlang heb lopen tobben over hoe ik hem hiermee moest confronteren en hem in godsnaam kon zeggen dat het niet wederzijds was zonder onze vriendschap op het spel te zetten. Wat híj dus eigenlijk had gedaan. Ongetwijfeld aangejaagd door Valentijn. De fucker.

 
3. Luid de droeftoeter
Na mijn middelbareschooltijd (en daaronder reken ik voor het gemak maar even mijn laat-tienertijd én mijn volledige twintiger jaren) begon mijn aversie pas echt grote vormen aan te nemen. Ik kwam tot de ontdekking dat ik niet echt een ster was in verkering. Ik vond de jacht leuker dan de buit uiteindelijk bleek te zijn. En vond dat uitmaken steeds maar een rotklus die ik liever via een sms’je klaarde, maar ja, ik was nou eenmaal met wat meer fatsoen opgevoed. En dus besloot ik uiteindelijk dat relaties – voorlopig – niet aan mij waren besteed. Dikke prima vond ik dat. Valentijn niet. Die vond het nodig om mij ieder jaar vanaf begin januari tot en met 14 februari tóch het gevoel te geven dat ik een droeftoeter was. (Met Kerst neemt trouwens Robert ten Brink die rol met verve van Valentijn over door dagelijks in All You Need Is Love-teasers ‘NIEMAND mag met Kerst toch alleen zijn?!’ de huiskamer in te tetteren. Ik zal je vertellen Robert, een paar MILJOEN singles zijn dat dus WEL. En die kijken ook tv.) Voor je het je beseft zit je op 14 februari ineens met single-‘lotgenoten’ uit je vriendengroep zogenaamd te vieren dat je vrijgezel bent.

Advertisement - Continue Reading Below

 
4. Het is eigenlijk nooit goed
Maar! Van vrienden die níet alleen zijn op Valentijnsdag hoor ik dat dát nog veel erger kan zijn. De cadeaus, verrassingen, reisjes naar romantische plekken, lijken ieder jaar extravaganter en duurder te moeten zijn (#nopressure) en de mededeling ‘wij doen niet aan Valentijnsdag’ wordt in menig hoofd inmiddels vrij vertaald naar ‘wij gaan uit elkaar binnenkort’. En warempel: de dagen na Valentijnsdag blijken inderdaad het populairst voor break-ups. Ik wil natuurlijk niet beweren dat die koppels later dat jaar niet sowieso uit elkaar zouden zijn gegaan, maar kereltje Valentijn zorgt er eigenhandig voor dat die beslissing vaak wat sneller valt dan nodig is. Liefje is het, hè.

 
Wat ging ik ook alweer éigenlijk doen? Ah ja, benoemen wat je dus wél wil doen op Valentijnsdag.

1. Een inkopper: shoppen
Niet om je zelfmedelijden (al dan niet door Valentijn aangepraat) weg te kopen als je single bent. Ook niet om iets te hebben om aan te trekken naar dat veel te dure etentje dat je die avond gaat hebben als je wél een wederhelft hebt. Maar omdat shoppen altijd kan. En de dag dan dus heerlijk ‘gewoon’ aanvoelt. Mag ik opperen:

€ 71,25 - verkrijgbaar via ragingbush.co
 
Of:

Meest gelezen

€ 34,75 - verkrijgbaar via millioneiress.com

Of wat dacht je van:

Verkrijgbaar via Etsy.com
 

2. Blij zijn dat het zondag is
Áls je al een kaart naar iemand had willen (lees: moeten) sturen, zou-ie niet zijn aangekomen. Overmacht jongens, overmacht.

 
3. Je verheugen op de dag van morgen
De dag NA Valentijnsdag gaan namelijk alle chocolade en snoepharten in de uitverkoop. Ha! Netflix op play en vernietigen die handel. Someone has to do it.