Water bij de wijn

Iedereen die mij kent weet: ik hou van vakantie. Sterker nog, ik kan niet zonder.

Meest gelezen

Bij (grote) voorkeur reis ik naar zonnige oorden, waar het minimaal 28 graden is en de zee turqoise.

Gelukkig heb ik een man die er ook zo over denkt en me vanaf ons allereerste samenzijn meeneemt naar de meest geweldige plekken op aarde.

C is al elf jaar mijn persoonlijk reisleider en dat was - tot de kinderen er waren - altijd nogal een blessing. Waar we ook kwamen (ik won die battle meestal) had hij de leukste hotels of B&B's geregeld, de beste restaurants en de mooiste tripjes. En iedere keer was het weer een schot in de roos; nóg mooier, leuker, hipper. Denk walking safari in Tanzania, wijnreis door Californië en dansen in Miami. Dichter bij huis had hij de zaken ook altijd goed voor elkaar in Rome, Londen en Parijs.

Advertisement - Continue Reading Below

Een tripje plannen liet ik dus altijd blind en met een gerust hart over aan mijn geliefde; hoe langer weg hoe beter, hoe meer locaties we aandeden hoe leuker en hoe diverser de activiteiten ter plekke hoe interessanter. You only live once, toch?

Voor de kinderloze lezer: dat betekent dus vier koffers vier keer in- en uitpakken, vier keer de kinderen aan een nieuwe slaapplaats laten wennen en vier keer een lang stuk rijden met een wagenzieke peuter. In Italië.

Meest gelezen

Totdat, je raadt het al, er kindjes in het spel kwamen. Vanaf dat moment zaten - en zitten - we ineens niet meer op één lijn als het gaat om vakanties. We ruziën over de bestemming, het aantal locaties, het gewenste aantal graden Celsius en over alle bagage. Je zou zeggen dat we, na ruim drie jaar proefdraaien, nu wel zouden moeten weten hoe de ideale familievakantie eruitziet. Quod non. Het is iedere keer weer raak (of mis), getuige ook onze laatste vakantie.

Vol vertrouwen liet ik C als altijd de reis regelen; ik had de strijd deze keer verloren (geen Curaçao dus) en de reis voerde naar de Piemonte, C's happy place. Nou is dat ook een hele fijne omgeving, begrijp me niet verkeerd, maar het is daar vooral zo leuk omdat je dagen bestaan uit eten en drinken en eten en drinken. Van ontbijt naar wijnhuis naar lunch naar zwembad naar siësta naar diner - en dat dan twee weken nonstop herhalen. Feit blijkt, helaas, dat een dergelijk schema niet te doen is met twee kleine kinderen. Korte nachten, beide een ander (slaap)schema en een korte concentratiespanne; het is slechts een kleine greep uit het kleine-kinderen-assortiment. Neuroot als ik ben had ik C van tevoren een paar van bovenstaande zaken toegefluisterd, gewoon om hem een klein beetje te helpen bij de invulling van onze welverdiende vakantie.

Lang verhaal kort: dat was dus twee weken afzien. En ruzie.

Al tijdens de vlucht biechtte C op dat we niet op drie, maar tóch vier verschillende locaties zouden verblijven. Say what?! Voor de kinderloze lezer: dat betekent dus vier koffers vier keer in- en uitpakken (nee, níet uitpakken is geen optie met kinderen, geloof me), vier keer de kinderen aan een nieuwe slaapplaats laten wennen en vier keer een lang stuk rijden met een wagenzieke peuter. In Italië. Met honderden haarspeldbochten en steile bergweggetjes. Lang verhaal kort: dat was dus twee weken afzien. En ruzie. Voor de zóveelste keer keihard back to reality: we zijn nu een gezin. En dan moet er áltijd water bij de wijn.

De middenweg, tussen C's stugge vasthouden aan zoals het wás en mijn neurotische hoe het móet, hebben we na drie hele jaren oefenen duidelijk nog steeds niet gevonden…

Volgende keer gewoon weer lekker naar Curaçao.

Felicia is de winnares van ELLE's schrijfwedstrijd 'Ontaarde ouders' - naar aanleiding van de gelijknamige boeklancering van onze vaste columnisten Willem en Sarah. Felicia heeft oa een columnreeks hier op ELLE.nl gewonnen en zal de komende weken als gastcolumnist haar bijdragen hier delen.