Let it go

'Gaat het wel goed bij jullie?' vroeg onze buurman vorige week.

Meest gelezen

We hadden elkaar al even niet gezien maar hij leest trouw mijn gastcolumns en was een beetje geschrokken. Geschrokken van het kijkje in de keuken, van mijn openhartigheid ook, misschien. Truth be told, ik vínd het ook best heftig af en toe, dat gezin-zijn, de vele slapeloze nachten en het gebrek aan eigen ruimte, zowel letterlijk als figuurlijk. Daar komt nog bij dat ik een grote doemdenker ben, een 'het-glas-is-half-leeg' type; combineer dat met te weinig slaap et voilà: een pessimist is geboren. Godzijdank is C uit totaal ander hout gesneden; een rasoptimist, een vrolijkerd en nooit, maar dan ook nooit bang of negatief. Een goeie match dus, wij tweeën, want hij houdt mij op de juiste momenten een positieve spiegel voor en maakt het leven oneindig veel leuker - en mijn glas voller.

Advertisement - Continue Reading Below

Sinds we ouders zijn is er echter één punt waarop hij zo mogelijk nog negatiever en banger is dan ik, en dat is het besef van onze eigen kwetsbaarheid en sterfelijkheid. Want man, man, man, wat vormt dat gegeven een levensgevaarlijke beer op onze weg in zoveel opzichten en evenveel situaties. Wat we ooit gedachteloos deden zouden we nu nooit meer doen: bergen beklimmen, met nét een biertje te veel achter het stuur, kamperen tussen de slangen in Tanzania, you name it we did it. Ik weliswaar boos en bang, C lachend en fearless, maar ik dééd het tenminste.

Meest gelezen

Tot nu. Tot de kinderen.

Ineens ga je afwegingen maken, dingen niet doen of heel anders. Omdat we ouders zijn, en verantwoordelijkheden hebben. Maar ook omdat de gedachte dat onze kinderen ouderloos opgroeien, of een van ons het alleen moet doen omdat de ander door pure roekeloosheid (…) het loodje legt zó misselijkmakend eng en verdrietig is dat de handrem overuren draait.

Mijn moeder zei altijd: Sinds ik jullie heb, kan ik nooit meer rustig slapen.' Wat heb ik daar om gelachen, wát een onzin.

Noodzakelijke gesprekken over de voogdij of testamenten eindigen standaard in een avond huilen en veel te veel flessen wijn. Die angst, dat 'wat als' is er bij ons ingeslopen en here to stay, kennelijk, want ongemerkt sijpelt het door in zo veel beslissingen. Verzint C ineens dat hij wil gaan wielrennen, dan veto ik. Want stel je voor dat hij valt. Of wordt aangereden. Dan hebben de kindjes geen vader meer, en ik geen man. De jaarlijkse skitrip met zijn vrienden? Slapeloze nachten heb ik ervan, en hij heeft nog niet eens geboekt. Weekenden weg met z'n tweetjes? De afgelopen drie jaar zijn die op één hand te tellen. Want wat als er weer een gek rondloopt in Parijs, Londen, Berlijn? Ons vliegtuig neerstort of wordt gekaapt? (We vliegen dus apart - ja echt).

Dat hele kwetsbaar zijn is zo vreselijk vermoeiend. Mijn moeder zei altijd: Sinds ik jullie heb, kan ik nooit meer rustig slapen.' Wat heb ik daar om gelachen, wát een onzin.

Tot nu. Tot de kinderen.

En wat we ook proberen, we komen er niet vanaf. Bestaat er iets als een uitknop? Angst aan - angst uit.

Tijdens Kerst heeft Frozen hier eindeloos op repeat gestaan (en, horror, ook nu weer laat Disney de ouders doodgaan, net als in Bambi, The Lion King, Finding Nemoget my point?!) en zingt Alba onvermoeibaar 'Let it goooooo'…

Misschien is het wel zo simpel.

Felicia is de winnares van ELLE's schrijfwedstrijd 'Ontaarde ouders' - naar aanleiding van de gelijknamige boeklancering van onze vaste columnisten Willem en Sarah. Felicia heeft oa een columnreeks hier op ELLE.nl gewonnen en zal de komende weken als gastcolumnist haar bijdragen hier delen.